Hayvan çocukluk dönemim boyunca babama aşırı bir özlem besledim. Dötü yer görmeyen bir çocuktan beklenmeyen duygusallığa sahiptim. Yatağım odanın sol duvarına yaslıydı ve o duvarda mutlaka babam gelmeden 1 ay önce bir kağıt parçası asılı olurdu. Kimi zaman daha önce gelirdi kimi zamanda bir kaç gün gecikirdi. Tarihleri yazardı annem ve ben her sabah kalkıp o güne çarpı atardım. Böyle içim nasıl coşardı, anlatamam. Halbuki 5 yaşıma kadar babama ”baba” dememişim. Hatta ağlatmışım herifi, anneme dönüp; ”Anniiğğ bak bu amca bana oyuncak getirmiş yineee” demişim bi’ kere. Düşün artık morali adamdaki!