Yokluğun çok soğuk annem
Üşüyorum sensiz kaldığım günden beri
Geceler acımasız
Üstüme geliyor karanlığı
Nerde kaldı saçlarımı tararken
Mis kokulu kızım dediğin sözler
Düşüp ağladığımda koştuğun günler
Zamansız bıraktın beni annem
Büyüdün anneni aratmazsın diyorlar
Büyümedim annem büyümedim
Şimdi daha çok ağlıyorum
Şefkatini daha çok özlüyorum
Ne kardeş ne baba ne sevgili
Vermiyor senin verdiklerini
Dün çocuktum varlığının farkında değildim
Bügün büyüdüm yokluğunun farkındayım
Dön artık dön…
Üşüyorum sensiz
Gel üstümü sevginle ört
Tutmuyor kimse elimi senin tuttuğun gibi
Kimse bakmıyor gözlerime senin baktığın gibi
Ben sende hep bebektim annem
Eller büyüttü sen nerdesin…
Seni dinlemez üzerdim
Özür dilerim, Özür dilerim…
Yine et nasihatlerini
Yine akıl ver
Yeterki dön artık ANNEM
Keşke bilseydim kıymetini
Hep sırtımda taşısaydım
Dövseydin yaksaydın canımıda
Bırakıp gitmeseydin
Biliyorum dönmeyeceksin
Biliyorum bitmeyecek hasretin ne yazıkki
Yokluğun hep benimle kalacak
Gölgenle yaşayacağım ne kadar özlesemde
Keşke daha çok diyebilseydim
Seni seviyorum, seni seviyorum
Seni Seviyorum ANNEM!!

Öznür ÇAKIR